Οκτωβρίου 01, 2020

Οπως τα όνειρα είναι βασικό συστατικό του ύπνου των ενηλίκων, έτσι είναι και του ύπνου των παιδιών, τα οποία ονειρεύονται από τη βρεφική ηλικία, όνειρα για τα οποία δεν μπορούμε να ξέρουμε δυστυχώς πολλά καθώς τα βρέφη δεν μπορούν να μας μιλήσουν σχετικά. Αλλά και αργότερα, όταν τα παιδιά είναι ακόμη μικρά, τα όνειρα μπερδεύονται με την πραγματικότητα και με δυσκολία τα νήπια ξεχωρίζουν τις δύο αυτές φάσεις, των ονείρων του ύπνου και της φαντασίας του ξύπνιου. Ετσι, λίγη σημασία έχει για αυτά το να ξυπνήσουν από το όνειρο, αφού οι παραμυθένιες ιστορίες και οι ευχάριστες περιπέτειες συνεχίζονται και μετά τη διακοπή του ύπνου.

Δυστυχώς το ίδιο συμβαίνει και με τους εφιάλτες για τα παιδιά εκείνα που βλέπουν κακά όνειρα – πράγμα αναμενόμενο να συμβαίνει –, και τότε οι γονείς χρειάζεται να επέμβουμε και να τα καθησυχάσουμε. Σε κάθε περίπτωση τα παιδιά ονειρεύονται και πιθανώς περισσότερο και από τους ενηλίκους. Αν τα όνειρα χρησιμεύουν για να τακτοποιηθούν στον εγκέφαλό μας όσα μάθαμε την προηγούμενη ημέρα και οι καινούργιες μας εμπειρίες, ο παιδικός εγκέφαλος έχει πολλές μνήμες, γνώσεις και εμπειρίες να ταξινομήσει.

Τα παιδιά ονειρεύονται;

Ναι. Άλλωστε, σύμφωνα με κάποιες θεωρίες, καθώς καθετί που συμβαίνει είναι για εκείνα μια καινούργια εμπειρία, χρήζει ταξινόμησης κατά τη διάρκεια του ύπνου, και μάλιστα της φάσης του ύπνου των ονείρων – REM. Αντίστοιχα, οι ηλικιωμένοι άνθρωποι δεν κοιμούνται πολύ, επειδή δεν έχουν τόσο μεγάλη ανάγκη για REM ύπνο, καθώς δεν έχουν τόσο πολλές νέες εμπειρίες που χρήζουν ταξινόμησης.

Πόσο πρέπει να κοιμούνται τα παιδιά;

Ο ύπνος τρέφει τα παιδιά… λέει ο λαός και σύμφωνα με τους επιστήμονες πρόκειται για μια φράση που έχει αρκετή αλήθεια. Και αυτό γιατί η αυξητική ορμόνη (που θεωρείται υπεύθυνη μεταξύ άλλων και για την ανάπτυξη) στις μεγαλύτερες ποσότητές της εκκρίνεται στη διάρκεια του ύπνου. Γι’ αυτό άλλωστε και τα βρέφη κοιμούνται περίπου 18 ώρες το 24ωρο και τα παιδιά μέχρι 12 χρόνων χρειάζονται πολλές ώρες ύπνου, γύρω στις 11.

Παιδικοί εφιάλτες. Να ανησυχήσουμε;

Τα παιδικά όνειρα, όπως και εκείνα των ενηλίκων, δεν είναι πάντα ευχάριστα. Υπολογίζεται ότι το ένα στα τέσσερα παιδικά όνειρα μπορεί να είναι «κακό», να περιέχει δηλαδή τέρατα, κακές μάγισσες, λύκους, στρατούς και πολέμους. Αυτό έχει να κάνει με τις καθημερινές τους εμπειρίες, που μερικές φορές μπορεί να είναι δυσάρεστες, ακατανόητες, στρεσογόνες…

Υπάρχει όμως και ένα άλλο είδος εφιαλτών που προκύπτουν νωρίς στον ύπνο (στο στάδιο NREM, ενώ κανονικά ονειρευόμαστε στο στάδιο REM, που ακολουθεί το NREM) και συνοδεύονται από κραυγές και από την αίσθηση τρομερού φόβου και πανικού. Τα παιδιά ξυπνάνε πολύ τρομαγμένα και συνήθως δυσκολεύονται μετά να θυμηθούν περί τίνος επρόκειτο. Οι εφιάλτες αυτοί απασχολούν το 1 με 4 στα 100 παιδιά ηλικίας από 4 ως 12 ετών και μειώνονται κατά κανόνα όσο τα παιδιά μεγαλώνουν.

Οι ειδικοί εξηγούν ότι πρόκειται για φυσιολογική κατάσταση και ότι οι γονείς δεν χρειάζεται να ανησυχήσουν γιατί σπάνια κρύβεται πίσω από αυτούς τους εφιάλτες μια παθολογία.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που χρειάζεται να κάνουμε οι γονείς είναι να μη βλέπουν τα παιδιά τρομακτικά προγράμματα στην τηλεόραση ή βιντεοπαιχνίδια αλλά να διαβάζουν ευχάριστες ιστορίες (κυρίως προτού κοιμηθούν), να καθησυχάζουμε τα παιδιά μας και να τα παρηγορούμε τόσο προτού κοιμηθούν όσο και αν ξυπνήσουν από ένα κακό όνειρο μέσα στη νύχτα και τέλος να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε ένα ασφαλές περιβάλλον για να κοιμούνται χωρίς να υπάρχει φόβος να τραυματιστούν ή να ξεφύγουν από την προσοχή των γονιών.

Αν έχουμε απορίες, μπορούμε να προσπαθήσουμε να ρωτήσουμε και να συζητήσουμε με τα παιδιά μας τι τα ανησυχεί αλλά κυρίως να παρατηρήσουμε αν έχουν άλλες περίεργες συμπεριφορές στην καθημερινότητά τους.

Προσοχή

Όταν ενήλικοι παρουσιάζουν αυτό το είδος των εφιαλτών που προκύπτουν στα πρώτα στάδια του ύπνου και συνοδεύονται από πανικό και κραυγές, είναι σκόπιμο να συμβουλευτούμε κάποιον ειδικό γιατί μπορεί να υποκρύπτεται κάποια παθολογία όπως είναι η υπνική άπνοια ή ακόμα και κάποια ψυχολογικά προβλήματα.

Υπνοβατούν τα παιδιά;

Ναι, και μάλιστα περισσότερο από τους ενηλίκους. Μελέτες δείχνουν ότι το 10%-20% των ανθρώπων έχουν υπνοβατήσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους, συνήθως στην παιδική ηλικία. Αντίθετα με τα όσα πιστεύει ο κόσμος όμως, δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος στο να ξυπνήσουμε έναν υπνοβάτη, ακόμα και απότομα.

Τι ονειρεύονται τα παιδιά

Τα όνειρα των παιδιών διαφέρουν πολύ ανάλογα με το φύλο και την ηλικία. Σε κάθε περίπτωση έρευνες έχουν δείξει ότι στα παιδιά αρέσει να μοιράζονται τα όνειρά τους, ακόμα κι αν δεν είναι τόσο ευχάριστα, οπότε είναι σχετικά εύκολο να μάθουμε τι βλέπουν στον ύπνο τους. Τα όνειρα των παιδιών είναι πλούσια και πολύ ζωντανά και ακόμα και μέχρι την ηλικία των 6 ετών, παρά το γεγονός ότι μπορεί να τους έχουμε πει πολλές φορές πως δεν είναι αλήθεια, τα όσα συμβαίνουν στον ύπνο τους μπερδεύονται με την πραγματικότητά τους. Τα θέματα των ονείρων τους σχετίζονται με τα όσα ζουν, σκέφτονται, μαθαίνουν στο σχολείο, διαβάζουν στα παραμύθια κ.λπ.

Είναι πολύ συνηθισμένο, ειδικά τα μικρότερα παιδιά, να βλέπουν στον ύπνο τους ζώα. Τα αγόρια ονειρεύονται περισσότερο άγρια ζώα ενώ τα κορίτσια κατοικίδια.

Επίσης, τα κορίτσια βλέπουν όνειρα όπου διασκεδάζουν ή ταξιδεύουν στη φύση ενώ τα αγόρια ζουν και στον ύπνο τους περιπέτειες. Στην εφηβική ηλικία τα παιδιά ονειρεύονται συχνά ότι πετάνε ή επιπλέουν.

Ευχαριστούμε για τη συνεργασία τη δρα Ναταλία Κουτρούλη, MSc, ψυχολόγο υγείας, με εκπαίδευση στη γνωσιακή ψυχοθεραπεία και τη συμβουλευτική, διευθύντρια στο Κέντρο Εφαρμοσμένης Ψυχοθεραπείας και Συμβουλευτικής.

Πηγή: vita.gr

Ο αυνανισμός είναι μια πτυχή της παιδικής σεξουαλικότητας που οι γονείς δυσκολεύονται να διαχειριστούν άνετα και κατάλληλα. Μέρος της δυσκολίας μπορεί να είναι η ανάγκη να συνειδητοποιήσουν, ότι τα παιδιά είναι και σεξουαλικά όντα, όπως κάθε άνθρωπος. Οι παρεξηγήσεις και η μυστικότητα για τον αυνανισμό προσθέτουν στη γονική και παιδική δυσφορία.

Εξ ορισμού, ο αυνανισμός είναι η αυτο-διέγερση των γεννητικών οργάνων. Αυτό γίνεται τόσο από τα αγόρια, όσο και από τα κορίτσια και είναι κανονική συμπεριφορά.

Στάδια ηλικίας και σεξουαλική ωρίμανση του παιδιού

Πόσο συνηθισμένο είναι ο αυνανισμός κατά τα διάφορα στάδια της παιδικής ηλικίας; Μέχρι την ηλικία των πέντε ή έξι ετών, ο αυνανισμός είναι αρκετά συνηθισμένος. Τα μικρά παιδιά είναι πολύ περίεργα για το σώμα τους και βρίσκουν τον αυνανισμό ευχάριστο και γαληνευτικό. Οι νέοι είναι επίσης περίεργοι για τις διαφορές μεταξύ των κοριτσιών και των αγοριών και επομένως στο προσχολικό περιβάλλον και στο νηπιαγωγείο μπορεί να εξερευνούν περιστασιακά το ένα το σώμα του άλλου, συμπεριλαμβανομένων των γεννητικών οργάνων τους.

Από την ηλικία των έξι ετών και μετά, η συχνότητα εμφάνισης του αυνανισμού (όπως το να τρίβουν τα χέρια τους επάνω στα γεννητικά τους όργανα) τείνει να υποχωρεί σε κοινή θέα, κυρίως επειδή η κοινωνική ευαισθητοποίηση των παιδιών αυξάνεται και τα κοινωνικά στάδια αποκτούν μεγαλύτερη σημασία. Ο αυνανισμός σε ιδιωτικό επίπεδο θα συνεχίσει σε κάποιο βαθμό και φυσικά παραμένει κάτι απόλυτα φυσιολογικό.

Όταν ξεκινά η εφηβική ανάπτυξη -συνοδεύεται από αύξηση των σεξουαλικών ορμονών, σεξουαλικές σκέψεις και αντίστοιχη περιέργεια- η ευαισθητοποίηση του σώματος και οι σεξουαλικές εντάσεις αυξάνονται. Ο αυνανισμός είναι ένα κανονικό μέρος της κανονικής εφηβείας. Οι περισσότεροι νεαροί έφηβοι ανακαλύπτουν ότι ο αυνανισμός είναι σεξουαλικά ευχάριστος και αναγνωρίζουν ότι η αυτο-διέγερση είναι μια έκφραση της δικής τους ανάπτυξης σεξουαλικότητας.

Οι μύθοι για τον αυνανισμό και η αναγνώριση της πραγματικότητας από τους γονείς

Αν και οι μύθοι γύρω από τον αυνανισμό έχουν αποδομηθεί επιστημονικά, εξακολουθούν να είναι πιστευτοί από πολλούς ανθρώπους. Ένα παιδί που αυνανίζεται δεν είναι υπερσεξουαλικό, αναξιόπιστο ή σεξουαλικά αποκλίνον. Ούτε πρόκειται να... τυφλωθεί, ή να... τρελαθεί, αλλά ούτε φυσικά και θα... βγάλει σπυράκια από την πράξη του αυνανισμού. Ωστόσο, πολλοί πολιτισμοί εξακολουθούν να αποθαρρύνουν ενεργά τον αυνανισμό, εν μέρει λόγω των γενικών ηθικών περιορισμών, που συχνά συνδέονται με την σεξουαλική συμπεριφορά. Πολύ αρνητική είναι φυσικά και η επιστημονικά ανεδαφική επιρροή της θρησκείας, η οποία, δυστυχώς, εξακολουθεί στον 21ο αιώνα να θολώνει την κρίση πολλών ανθρώπων.

Όταν οι γονείς των παιδιών σχολικής ηλικίας ανακαλύπτουν ότι το παιδί τους βλέπει τον αυνανισμό σαν “παιχνίδι”, συχνά αντιδρούν με αμηχανία, θυμό και ακόμη και “ηθική οργή”. Άλλοι το παίρνουν ψύχραιμα και το αναγνωρίζουν ως αναπτυξιακά φυσιολογική συμπεριφορά. Στην ιδανική περίπτωση, αυτή η ανακάλυψη προσφέρει μια υπέροχη ευκαιρία για τη διδασκαλία των παιδιών σχετικά με τη δική τους σεξουαλικότητα και τις διαφορές μεταξύ δημόσιων και ιδιωτικών δραστηριοτήτων.

Ο υπερβολικός, ή ο δημόσιος αυνανισμός μπορεί να υποδεικνύει ένα σοβαρότερο ψυχολογικό, ή προσωπικό πρόβλημα. Θα μπορούσε να είναι ένα σημάδι ότι το παιδί έχει αυξημένο άγχος, ότι το απασχολούν υπερβολικά οι σεξουαλικές σκέψεις, φαντασιώσεις και προτροπές, ή ότι δεν λαμβάνει επαρκή προσοχή στο σπίτι. Μερικές φορές ο αυνανισμός είναι ένας τρόπος για να προσφέρει τον εαυτό του προσωπική ηρεμία, όταν αισθάνεται συναισθηματικά φορτισμένο. Ο αυνανισμός θα μπορούσε να αποτελέσει ακόμη και μια αιτία για σεξουαλική κακοποίηση. Τα παιδιά που υφίστανται σεξουαλική κακοποίηση μπορεί να εξελιχθούν υπερβολικά στην σεξουαλικότητά τους, γεγονός που υποδηλώνει την ανάγκη για περαιτέρω διερεύνηση.

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς

“Έπιασα το παιδί μου να αυνανίζεται... γιατρέ, τι πρέπει να κάνω”;

Δεν είναι ασυνήθιστο για τους γιατρούς να ακούν αυτή την ερώτηση από τους ανήσυχους γονείς. Ωστόσο, ο αυνανισμός είναι μέρος της κανονικής ανθρώπινης σεξουαλικής εμπειρίας και τα παιδιά το βρίσκουν ευχάριστο. Με την προϋπόθεση ότι δεν πρόκειται για υπερβολική συμπεριφορά (δεν παρεμβαίνει στις συνήθεις ρουτίνες, ευθύνες, ή στο παιδικό παιχνίδι), η εξάλειψη του αυνανισμού μπορεί να μην είναι επιθυμητή.

Ωστόσο, βεβαιωθείτε ότι το παιδί σας καταλαβαίνει ότι ο αυνανισμός, όπως πολλά άλλα πράγματα, είναι μια ιδιωτική και όχι δημόσια δραστηριότητα. Αν το παρατηρήσετε να αγγίζει τα γεννητικά του όργανα σε έναν δημόσιο χώρο, μπορεί να του πείτε: “Δεν είναι σωστό να αγγίζεις εδώ το πέος σου / τον κόλπο σου. Θα πρέπει να γίνεται μόνο στην ιδιωτικότητα του δωματίου σου, όταν δεν είναι κανείς άλλος μαζί σου”. Καθώς συζητάτε τον αυνανισμό με το παιδί σας, μην χαρακτηρίζετε την φυσική αυτή ανάγκη ως κάτι κακό, ή αμαρτωλό. Αυτό θα δημιουργήσει μια αίσθηση ενοχής και μυστικότητας που μπορεί να είναι ανθυγιεινή για τη σεξουαλική ανάπτυξη του παιδιού.

Υπάρχουν ορισμένες περιπτώσεις στις οποίες τα παιδιά πρέπει να λάβουν αξιολόγηση από έναν παιδοψυχίατρο, ή ψυχολόγο. Αυτές περιλαμβάνουν:

  • Συχνός, υπερβολικός και καθημερινός αυνανισμός, τόσο στο σπίτι όσο και σε δημόσιους χώρους
  • Δημόσιος αυνανισμός που συνεχίζεται ακόμα και αφότου μιλήσετε γι' αυτό με το παιδί σας
  • Αυνανισμός που συμβαίνει σε συνδυασμό με άλλα συμπτώματα συμπεριφορικής ή συναισθηματικής δυσκολίας, συμπεριλαμβανομένης της κοινωνικής απομόνωσης, επιθετικότητας, τάσης για καταστροφή αντικειμένων, κρίσεων λύπης, απόσυρσης, αν το παιδί ουρεί στο κρεβάτι του, ή αν αφοδεύει μέσα στα ρούχα του (encopresis)
  • Αν το παιδί προβαίνει σε ακατάλληλη σεξουαλική συζήτηση, ή άλλη σεξουαλική δραστηριότητα

Πηγή: iatropedia.gr

Μηνιγγίτιδα είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια φλεγμονή των μεμβρανών που περιβάλλουν τον εγκέφαλο, ή το νωτιαίο μυελό.

Η μηνιγγίτιδα, κυρίως η βακτηριακή μηνιγγίτιδα, είναι μία δυνητικά απειλητική για τη ζωή κατάσταση, που μπορεί γρήγορα να εξελιχθεί σε μόνιμη εγκεφαλική βλάβη, νευρολογικά προβλήματα, ακόμη και θάνατο. Είναι κρίσιμο να γίνει γρήγορα η διάγνωση της μηνιγγίτιδας ώστε με κατάλληλη θεραπεία να προληφθούν, ή να μειωθούν τυχόν μακροπρόθεσμες επιπτώσεις.

Η φλεγμονή που προκαλεί μηνιγγίτιδα είναι κανονικά ένα άμεσο αποτέλεσμα είτε μιας βακτηριακής λοίμωξης ή μιας ιικής μόλυνσης. Ωστόσο, η φλεγμονή μπορεί επίσης να προκληθεί από σπανιότερες παθήσεις, όπως ο καρκίνος, μία παρενέργεια σε κάποιο φάρμακο, μια ασθένεια του ανοσοποιητικού συστήματος, ή από άλλους μολυσματικούς παράγοντες όπως μύκητες (κρυπτοκοκκική μηνιγγίτιδα) και παράσιτα.

Αν η λοίμωξη, ή η φλεγμονή, που προκύψει, προχωρήσει πέρα από τις μεμβράνες του εγκεφάλου ή του νωτιαίου μυελού, τότε η ασθένεια ονομάζεται εγκεφαλίτιδα (φλεγμονή του εγκεφάλου).

Η υψηλότερη περίοδος κινδύνου για μηνιγγίτιδα στα παιδιά είναι μεταξύ της γέννησης και μέχρι την ηλικία των 2 ετών, με το μεγαλύτερο κίνδυνο να είναι αμέσως μετά τη γέννηση και τους πρώτους 3-8 μήνες της ζωής τους.

Διαβάστε επίσης: Μηνιγγίτιδα – Σημάδι στο δέρμα: Πώς γίνεται επιτόπου το “τεστ με το ποτήρι”

Μηνιγγίτιδα στα παιδιά: Αίτια

Τα βακτήρια και οι ιοί προκαλούν τις περισσότερες φορές τη νόσο σε βρέφη και παιδιά. Οι πιο σοβαρές εμφανίσεις της μηνιγγίτιδας προκαλούνται από βακτήρια. Η ιογενής μηνιγγίτιδα είναι πιο κοινή, αλλά συνήθως είναι λιγότερο σοβαρή και, εκτός από την πολύ σπάνια περίπτωση της μόλυνσης λύσσας, δεν είναι σχεδόν ποτέ θανατηφόρα. Ωστόσο, τόσο η βακτηριακή, όσο και η ιική μηνιγγίτιδα είναι μεταδοτική.

Η μηνιγγίτιδα κανονικά συμβαίνει ως επιπλοκή από μια μόλυνση στην κυκλοφορία του αίματος. Μία μεμβράνη (που ονομάζεται και φράγμα αίματος-εγκεφάλου) προστατεύει κανονικά τον εγκέφαλο από τις μολύνσεις στο αίμα.

Μόλις το φράγμα αυτό διαρραγεί, προκύπτει μια αλυσίδα αντιδράσεων. Μολυσματικοί οργανισμοί μπορεί να εισβάλουν στο υγρό που περιβάλλει τον εγκέφαλο. Το σώμα προσπαθεί να καταπολεμήσει την μόλυνση αυξάνοντας τα λευκά αιμοσφαίρια (συνήθως μια χρήσιμη ανοσολογική αντίδραση του συστήματος), αλλά αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη φλεγμονή. Καθώς η φλεγμονή αυξάνεται, ο εγκεφαλικός ιστός μπορεί να διογκωθεί και η ροή του αίματος προς ζωτικά σημεία του εγκεφάλου να μειωθεί, λόγω της επιπλέον πίεσης στα αιμοφόρα αγγεία.

Η μηνιγγίτιδα μπορεί επίσης να προκληθεί από την διάδοση μιας σοβαρής λοίμωξης, όπως μια μόλυνση στο αυτί (μέση ωτίτιδα), ή μια μόλυνση των ρινικών κόλπων (ιγμορίτιδα). Μια μόλυνση μπορεί επίσης να προκύψει οποιαδήποτε στιγμή μετά από τραύμα στο κεφάλι ή μετά από κάθε είδους χειρουργική επέμβαση στο κεφάλι. Συνήθως, οι λοιμώξεις που προκαλούν τα περισσότερα προβλήματα οφείλονται σε βακτηριακές λοιμώξεις.

Η βακτηριακή μηνιγγίτιδα μπορεί να προκληθεί από πολλούς διαφορετικούς τύπους βακτηρίων. Ορισμένες ηλικιακές ομάδες ανθρώπων έχουν προδιάθεση στις λοιμώξεις συγκεκριμένων τύπων βακτηρίων:

  • Αμέσως μετά την γέννηση, τα βακτήρια που της ομάδας Β-Streptococcus, Escherichia coli, και Listeria είναι τα πιο κοινά.
  • Στα βρέφη έως 1 μηνός, τα βακτήρια που ονομάζονται Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae τύπου Β (Hib) και Neisseria meningitidis είναι πιο συχνά. Η ευρεία χρήση του εμβολίου Hib που εφαρμόζεται εδώ και χρόνια έχει μειώσει δραματικά τη συχνότητα της μηνιγγίτιδας που προκαλείται από Hib.

Η ιογενής μηνιγγίτιδα είναι πολύ λιγότερο σοβαρή από τη βακτηριακή μηνιγγίτιδα και συχνά παραμένει αδιάγνωστη, επειδή τα συμπτώματά της είναι παρόμοια με εκείνα της κοινής γρίπης. Η συχνότητα της ιογενούς μηνιγγίτιδας αυξάνεται ελαφρώς κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, λόγω της μεγαλύτερης έκθεσης σε πιο κοινούς ιογενείς παράγοντες, που ονομάζονται εντεροϊοί.

Άλλες πιο σπάνιες αιτίες της μηνιγγίτιδας, που είναι μη λοιμώδεις, είναι καρκίνοι, τραύμα στο κεφάλι, χειρουργική επέμβαση στον εγκέφαλο, λύκος και ορισμένα φάρμακα. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση μετάδοσης από άτομο σε άτομο από αυτές τις σχετικά σπάνιες αιτίες.

Μηνιγγίτιδα στα παιδιά: Συμπτώματα

Στα βρέφη, τα σημάδια της μηνιγγίτιδας δεν είναι πάντα προφανή, λόγω της αδυναμίας του βρέφους να επικοινωνήσει αυτά τα συμπτώματα. Ως εκ τούτου, γονείς, συγγενείς και κηδεμόνες πρέπει να προσέχουν πολύ τη συνολική κατάσταση του βρέφους.

Παρακάτω θα δείτε μια λίστα από πιθανά συμπτώματα σε βρέφη, ή παιδιά με βακτηριακή μηνιγγίτιδα, η οποία σε οποιαδήποτε ηλικία θεωρείται μια κατεπείγουσα κατάσταση.

Κλασικά ή κοινά συμπτώματα της μηνιγγίτιδας σε βρέφη ηλικίας κάτω των 3 μηνών μπορεί να περιλαμβάνουν ορισμένα από τα ακόλουθα:

  • Μειωμένη πρόσληψη υγρών/κακή διατροφή
  • Εμετός
  • Λήθαργος
  • Εξάνθημα
  • Στραβολαίμιασμα
  • Αυξημένη ευερεθιστότητα
  • Αυξημένος λήθαργος
  • Πυρετός
  • Διόγκωση του σημείου Fontanelle (το μαλακό σημείο στην κορυφή του κεφαλιού)
  • Επιληπτική δραστηριότητα
  • Υποθερμία
  • Σοκ
  • Υποτονία (χαλαρότητα)
  • Υπογλυκαιμία (χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα)
  • Ίκτερος (κιτρίνισμα του δέρματος)

Κλασικά συμπτώματα σε παιδιά ηλικίας άνω του 1 έτους έχουν ως εξής:

  • Ναυτία και έμετος
  • Πονοκέφαλος
  • Αυξημένη ευαισθησία στο φως
  • Πυρετός
  • Μεταβολή της νοητικής κατάστασης (το παιδί φαίνεται να έχει σύγχυση ή συμπεριφέρεται περίεργα)
  • Λήθαργος
  • Επιληπτική δραστηριότητα
  • Κώμα
  • Δυσκαμψία ή πόνος στον αυχένα
  • Το παιδί φέρνει αυτόματα τα γόνατα προς το σώμα, όταν ο λαιμός του είναι λυγισμένος προς τα εμπρός, ή νιώθει πόνο στα πόδια όταν τα λυγίζει (αυτό ονομάζεται σημάδι Brudzinski)
  • Το παιδί δεν μπορεί να ισιώσει τα πόδια του, αφότου τα ισχία του καμφθούν σε γωνία 90 μοιρών (αυτό ονομάζεται σημάδι Kernig)
  • Εξάνθημα

Τα συμπτώματα της ιογενούς μηνιγγίτιδας συνηθέστερα μοιάζουν με αυτά της γρίπης (πυρετός, μυαλγίες, βήχας, πονοκέφαλος, αλλά μπορεί υπάρχουν και ένα ή περισσότερα από τα συμπτώματα που αναφέρονται παραπάνω για βακτηριακή μηνιγγίτιδα), αλλά τα συμπτώματα αυτά είναι συνήθως πολύ πιο ήπια.

Πηγή: iatropedia.gr

Οι ειδικοί λένε ότι η έπαρση στα παιδιά ξεκινάει γύρω στα 5 και θεωρείται φυσιολογική φάση της ανάπτυξης. Τα παιδιά προσπαθούν να καταλάβουν τις διαφορές μεταξύ του εαυτού τους και των άλλων, έτσι μετρούν τα ταλέντα, τις επιτυχίες και τα πράγματά τους σε σύγκριση με τους άλλους. Αν και η συμπεριφορά τους δεν είναι κακοπροαίρετη, φαίνεται άσχημη και κάνει τους άλλους να νιώθουν άβολα.

 

Μιλήστε του. Πολλά πεντάχρονα δεν καταλαβαίνουν πραγματικά τι σημαίνει έπαρση ή γιατί δεν θα έπρεπε να το κάνουν. Ξεκινήστε την κουβέντα εξηγώντας τι σημαίνει και γιατί πληγώνει τους άλλους. Μπορείτε να το βάλετε στη θέση των άλλων παιδιών και πώς θα ένιωθε σε αυτήν την περίπτωση.

Προσέξτε τα λόγια σας. Είναι ξεκάθαρο ότι τα παιδιά κάνουν αυτό που βλέπουν από τους γονείς τους. Αν είστε ταπεινή και δεν συγκρίνετε το παιδί με τα αδέρφια ή τους φίλους του, τότε δεν θα επαίρεται. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να το επιβραβεύετε. Απλώς δεν χρειάζεται να του κάνετε κομπλιμέντα, με το παραμικρό. Έτσι του δείχνετε ότι πρέπει πάντα να κάνει κάτι και εξαρτάται από την αποδοχή και το μπράβο σας.

Συγκεντρωθείτε στο στόχο. Ένα παιδί με υγιή αυτοεκτίμηση κάνει τον εαυτό του να νιώθει καλά, σε αντίθεση με το παιδί που βασίζεται στα σχόλια των άλλων. Μπορείτε να μην συγκεντρωθείτε σε αυτό που λέει για τον εαυτό του αλλά στη γενική κατάσταση. Έτσι μπορεί να ανακαλύψετε τι πραγματικά αποζητά το παιδί. Σε κάθε περίπτωση, φροντίστε να κάνετε το παιδί να νιώθει καλά για τον εαυτό του ώστε να μην νιώθει την ανάγκη να συγκρίνεται με τους άλλους.

Δείξτε ευαισθησία. Όπως είναι φυσικό, το παιδί θέλει να μοιραστεί αμέσως τα καλά νέα μαζί σας. Μπορεί να το κάνει αλλά εξηγήστε του αλλά πάντα υπάρχει η σωστή στιγμή και τρόπος. Για παράδειγμα, ‘φυσικά και μπορείς να πεις στον παππού για το βραβείο που κέρδισες, αλλά αν το κάνεις μπροστά στο συμμαθητή σου που δεν τα κατάφερε, θα τον πληγώσεις’.

Πηγή: vita.gr

Ένα μωρό, μόλις δύο ετών, ήπιε χλωρίνη με αποτέλεσμα να μεταφερθεί εσπευσμένα στο Νοσοκομείο.

Το περιστατικό έλαβε χώρα στα Ζαρουχλεΐκα της Πάτρας, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες.

Οι γονείς του κάλεσαν αμέσως του ΕΚΑΒ και το παιδάκι μεταφέρθηκε άμεσα στο Νοσοκομείο.

ΠΗΓΗ: ant1news.gr

 

Δημοφιλή

Error: No articles to display

Επικοινωνία

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στα ακόλουθα στοιχεία

  info@postlarissa.gr

Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων